Home Вести Дијаспора Никола сега во Америка е во речиси безизлезна ситуација – имаше стипендија,...

Никола сега во Америка е во речиси безизлезна ситуација – имаше стипендија, но за 4 години не успеа да го заврши факултетот

Кошарката е негова голема љубов уште од мали нозе. Во средношколските денови доби можност да игра надвор од границите на земјата и не ја пропушти таа можност, замина во Америка.

Денес, години подоцна, Никола Андриќ (24) од Ужице, успешен студент на два факултета и добар кошаркар, остана без ништо и тој моли за помош од далечна Америка.

-Почнав да играм кошарка во основно училиште и тоа ми стана активност за која имав голема страст. Во периодот кога одев во средно училиште, сонував да продолжам да играм кошарка професионално. Така се роди идејата за студирање во Америка, ја започнува својата приказна овој млад човек од Ужице.

-Видов дека ако одам во Америка, можам да завршам факултет и сепак да играм кошарка на повисоко ниво. Моето семејство ме поддржуваше во тоа и така започна сè – вели Никола.

-Откако соработував со одредени менаџери во кошарка, добив можност да се покажам на пробен тренинг на „Универзитетот Винченс“, кој добро го искористив и добив целосна школарина.

За време на студиите на тој факултет, се обидов да освојам што е можно повеќе академски кредити со најдобри оценки, што резултираше со 78 академски кредити и просек од 4,00 / 4,00.

-После завршувањето на двегодишното студирање на овој факултет, добив понуда за целосна стипендија на еден од најдобрите универзитети во Мисури, на Факултетот за наука и технологија – Технолошки научен универзитет во Мисури.

Затоа, решив да ги продолжам студиите таму. Во процесот на пренесување на академските кредити, се случи од 78 академски кредити, кои ги собрав на претходниот факултет, да префрлам само 51 кредит што би сметал за мојата насока по компјутерски науки. Причината за тоа беше разликата во квалитетот на овие две академски програми, гордо вели Андриќ.

-Подоцна во учебната година, кога сфатив дека ќе ми треба уште една академска година за да ги исполнам сите потребни критериуми за да го завршам овој факултет, се обратив кон мојот тогашен тренер.

Двајцата знаевме дека според правилата на НЦАА лигата, секој играч има право да игра одреден спорт и да добие стипендија за најмногу четири години. Тренерот рече дека ова не му е прв пат да му се случи, дека има и други меѓународни студенти кои се наоѓаат во слична ситуација и дека ќе го решиме.

-На крајот на мојата трета година се случи пресврт кога мојот тогашен тренер го напушти ова училиште. Тој беше заменет со нов тренер кој веднаш ми рече дека не сака да ми помогне да го завршам факултетот.

Тогаш доживеав голем ш ок затоа што знаев дека една учебна година на овој факултет чини околу 45 илјади долари, што е незамислива сума пари за едно српско семејство. Без двоумење и без да губам време, започнав да наоѓам начини да го решам овој проблем – вели младиот кошаркар.

-И тогаш, како и сега, имам две работни места во кампусот и работам максимално дозволени 20 часа неделно кога течат предавањата и 40 кога не се. Не сум во можност да добијам подобро платена работа, надвор од кампусот, поради законот за студентски визи.

Разговарав со релевантни, одговорни луѓе на факултетот и сите ми рекоа дека ова училиште не нуди стипендии за одличен академски успех на меѓународни студенти на додипломски студии.

Затоа, започнав да аплицирам за надворешни стипендии понудени од различни организации. Меѓу другите, аплицирав и ја добив позицијата асистент за домување во еден училишен дом, со што се намали потребната сума пари на 35.000 долари.

-Аплицирав и за летна пракса во многу компании, но повеќето не сакаат да соработуваат со странски студенти затоа што знаат дека во иднина, доколку сакаат да ме вработат, ќе мора да ми обезбедат спонзорство за виза.

Како и да е, летово успеав да добијам позиција за научно-истражувачка работа со еден од професорите на факултетот.

На овој начин, не само што успеав да го намалам преостанатиот износ на школарина, туку и продолжувам да напредувам во однос на науката со која се занимавам, вели човекот од Ужице со надеж дека наскоро ќе најде решение.

-Сумата станува уште голема. Но, јас не се предавам. Друга иницијатива што се обидувам да ја обезбедам за последната година на студии е добротворен фонд на една од популарните веб-страници. Бидејќи никогаш порано не сум бил во слична ситуација, дека ми требаат толку многу пари, не бев ни свесен за оваа опција.

Сепак, откако го открив тоа благодарение на пријателите што ги стекнав тука и немав повеќе идеи како да соберам пари, отворив добротворен фонд што ќе ми помогне да го завршам училиштето.

Благодарен сум од се срце на сите луѓе кои ми помогнаа досега. Дадов, и продолжувам да давам се од себе да излезам од оваа ситуација како победник, да ги завршам студиите со врвен просек и да ги претставам нашата земја и нашиот народ во најдобро светло, заклучува Никола Андриќ за „Блиц“.

Фото: Илустрација/Pexels